บ็อบ มาร์ลี่ย์ หรือ โรเบิร์ต เนสต้า มาร์ลี่ย์ (ไม่ใช่มาร์เล่ย์) ถือกําเนิด เมื่อ วัน พุธ ที่ 6 กุมภาพันธ์ 1945 จุติในครรภ์ของนาง ซีเดลล่า มัลคัม กับ ผู้กองนอร์วัล มาร์ลี่ย์ นายทหารชาวอังกฤษวัย 50 บ๊อบเป็นลูกครึ่งจาเมกา กับ อังกฤษจึงทำให้ผิวของบ๊อบไม่ดำเหมือนคนอื่น บ๊อบไม่เคยเห็นหน้าพ่อ เพราะพ่อจากไปตั้งแต่คืนที่แต่งงานกับแม่ และก็ทิ้งเขาไว้กับแม่อายุ 17 ปี และคุณตาในสภาพที่จนและลำบาก (จริงๆ พ่อกลับมาขอบ๊อบไปเลี้ยงตอน 5 ขวบ แต่ก็เลี้ยงอย่างทิ้งขว้างจนแม่ต้องไปรับคืนมา) บ๊อบเกิดในชุมชนคนผิวดำ ณ. เมืองเชนต์เเอนน์ เป็นชุมชนขนาดใหญ่อยู่ระหว่างหลักไมล์ที่แปดกับเก้า ระหว่างทางมุ่งสู่อัลวา เรียกตามภาษาคนท้องถิ่นว่า หลักเก้า ประเทศจาไมก้า เติบโตท่ามกลางชุมชนทาสเเละครอบครัวที่เเตกเเยก ปี 1957 แม่และบ๊อบ ย้ายบ้านเข้าไปอยู่ใน Government yard ใน Trench town...ย่านหนึ่งใน Kingston เมืองหลวงของจาไมก้า สภาพน่าจะประมาณสลัมแต่มี 2 ชั้น ถิ่นนี้เป็นเเหล่งกำเนิดวัฒนธรรมและลัทธิรัสตาฟาเรียนิสม์ (rastafarianism) แต่เดิมดนตรีของชาวจาไมก้านั้นมีเพียง เพลงสกา (SKA) ต่อมาในปี 1960 จังหวะเพลงสกาเริ่มช้าลงเปลี่ยนเป็น ร็อค สเตดี (ROCK STEADY) จนผสมผสานระหว่างอเมริกากับจาไมก้า กลายมาเป็นดนตรีที่เรียกว่า "เร็กเก้ (RAGGAE)" เเต่ยังไม่เป็นที่นิยมเพราะกระเเสเพลงร็อคยังร้อนเเรงอยู่ เวลาผ่านไปบทเพลงเร็กเก้เริ่มเป็นที่นิยมเเละออกสู่ตลาดใน ปี 1968 เป้นผลงานของ ทูตสื ฮิบเบิร์ต เเห่งวง เดอะ เมย์ตัลส์ บ๊อบเองก็มีหัวใจร้สต้าเต็มตัว ที่ย่านแห่งนี้เอง บ๊อบได้ศึกษา ดนตรีและกีตาร์ด้วยตัวเองจากเพื่อนๆ ในย่าน และรวมตัวกันตั้งวงด้วยกันชื่อ The Teenagers และเปลี่ยนชื่อมาเป็น The Wailers จนได้ออกแผ่นเสียงกับค่ายหนึ่งในจาไมก้า ต่อมาเขาก่อตั้งค่ายเพลงขึ้นเองกับริต้า ภรรยา และเพื่อน The Wailers บางคน จนสุดท้ายค่ายเพลงดังในอังกฤษที่ก่อตั้งครั้งแรกในจาไมก้า อย่าง Islands ซึ่งได้สนับสนุนบ๊อบอย่างเต็มที่ทั้งทุนและการโปรโมท ด้วยดนตรีไพเราะแปลกหู ที่มากับเนื้อหาขบถเรียกร้องเสรีภาพของคนเชื้อสายแอฟริกันจนเขาได้ทัวร์คอนเสิร์ตหลายที่ในอเมริกาและยุโรปจนโด่งดัง... ในปี 1976 ด้วยเหตุผลทางการเมือง ขณะที่การเมืองจาไมกากำลังดุเดือด ระหว่างพรรครัฐบาลและฝ่ายค้าน บ๊อบ มาร์ลี่ย์ถูกลอบยิงก่อนวันแสดงคอนเสิร์ต Smile Jamaican 2 วัน (เขาคือลูกหลงของการเรียกร้องเสรีภาพ) ตัวเขาบาดเจ็บพอสมควร แต่ยังยืนยันที่จะขึ้นร้องเพลง เพราะเชื่อว่ามีประชาชนรอเขาอยู่เป็นจำนวนมาก หลังจากนั้นเขาหลบไปพักที่เกาะหนึ่งในบาฮาม่า นานถึง 15 เดือน ต่อด้วยบ้านพักที่อังกฤษในเมืองเชลซี ในปี 1978 ด้วยการบริหารงานที่ล้มเหลวของรัฐบาล เศรษฐกิจที่ย่ำแย่ การฆ่าฟันเกิดขึ้นมาก และการเขม่นกันของ 2 พรรคคู่แข่ง (เขม่นกันขนาดเกิดสงครามกลางเมืองย่อมๆ) คอนเสิร์ต ที่ชื่อ One love, Peace concert จึงกำเนิดขึ้น ด้วยความหวังจะช่วยบรรเทาเหตุการณ์อันเลวร้าย มีศิลปินชั้นนำร่วมแสดงถึง 16 คณะ และแน่นอนต้องมี บ๊อบ มาร์ลี่ย์ แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นบนเวที ระหว่าง การเล่นเพลง Jammin’ เมื่อบ๊อบได้เชิญผู้นำทั้งสองพรรคขึ้นบนเวทีและจับมือของทั้งคู่กุมไว้ด้วยกันเหนือหัว แล้วกล่าวว่า (โดยย่อ) “เพื่อให้โลกเห็นว่าเราสามัคคีกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ผมพูดไม่เก่ง แต่อยากให้คุณเข้าใจ...MR. Michael Manley และ MR Edward Seaga (สองคู่อริ) เราจะจับมือกัน บอกให้โลกรู้ว่า เราจะรวมกันเป็นหนึ่ง..เราจะรักกัน” ไม่มีใครรู้ว่า การนำคู่แข่งทางการเมืองมาจับมือกันจะได้ผลเพียงใดในทางปฏิบัติ แต่ที่ทั้งโลกรู้ก็คือ พลังอำนาจจากดนตรีมีมากกว่าไว้ฟังเพื่อความบันเทิง เขาได้รับรางวัล Medal of Peace จากสหประชาชาติในปีนั้นเอง 3 ปีต่อมา บ๊อบ มาร์ลี่ย์ จากโลกไปเมื่ออายุ 37 ปี ด้วยโรคมะเร็ง พิธีศพของเขาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในใน Kingston MR. Michael Manley และ MR Edward Seaga... ก็มาร่วมงานด้วย

BOB MARLEY

400 year
africa unite
all in one
blackman redemption
Buffalo Soldier
chant down babylon
concrete jungle
Could you be love
exodus
forever loving jah
freedom time
I Short the sheriff
is this love
jailhouse
Jamming
kaya
keep on moving
more axe.
Mr.chatterbox
natual mystic
no women no cry
one drop
one love
punky reggae party
rastaman living up
redemption song
satisfy my soul
Stir it up
sun is shining
teenager in love
thank you lord
trenchtown
waiting in vain
war

Natural born killer
American history X

Three romance kingdom

ปีนเขานั้นไม่ยาก.....
แต่ชนะใจตัวเองนั้นยากกว่า..

เซอร์เอ็ดมันด์ ฮิลลารี่